ز مردم دل بکن یاد خدا کن

خدا را وقت تنهایی صدا کن

در آن حالت که اشکت می چکد گرم

غنیمت دان و ما را هم دعا کن ...

شاعر : ؟؟

منبع : شهر مجازی

آه ، زندگی ...

------------------------------

خنده های ما

در خلال روز های زندگی ،

در عبور  روزهای کودکی ؛

و در شروع یک بلوغ مخملی

 گم شدند ...

آه زندگی !

زود اعتراف کن !

خنده های ما کجاست ؟

دست و نزد کیست ؟

آه زندگی  ...

آی زندگی ...

زود و زود و زود

تند و تند و تند

پاسخم بده ...

شعر گیله مرد

------------------------------

می نویسم غزلی

روی گلبرگ گلی

عطر آن می پیچد

در حوالی کسی ...

**************

السلام علیک یا حجت ابن الحسن العسکری علیه السلام

و سلام بر تو ای نوری که ، چشمهایمان را از دیدنت محروم کرده ایم و خود می دانیم چگونه ...

شعر زیبا گیله مرد

از باد در بدر ترم و کو به کو ترم

    ازطفل خانه گمشده، پرجستجوترم

مردم به چشم آب نگاهم کنند لیک

   من ازسراب پیش تو بی آبرو ترم

پرواز را  ز کوی  تو آغاز  کرده ام

   سنگم  مزن  که  در  حرم تو کبوترم

شاعر : ؟؟

 منبع : وبلاگ در گشت و گذارم از عقل به اوهام

در میان گونه گونه مرگ ها

تلخ تر مرگی ست، مرگ برگ ها

زان که در هنگامه ی اوج و هبوط

تلخی مرگ ست با شرم سقوط

وز دگر سو٬ خوش ترین مرگ جهان٬

-زانچه بینی٬ آشکارا و نهان-

رو به بالا و ز پستی ها رها

خوش ترین مرگی ست، مرگ شعله ها ...

شعر از شفیعی کدکنی

منبع : وبلاگ قطره ای از ...

مثل یک درنای زیبا تا افق پرواز کن 

         نغمه ای دیگر برای فصل سرما ساز کن

زندگی تکرارِ زخمِ کهنه دیروز نیست 

         بالهای خسته ات را رو به فردا باز کن ...

شاعر : ؟؟

ارسالی از خوانندگان

هر لحظه بهانه تو را میگیرم

هر ثانیه با نبودنت درگیرم

حتی تو اگر به خاطرم تب نکنی

من یکطرفه برای تو میمیرم…

شاعر : ؟؟

  در جهان غصه کوتاهی دیوار مخور

حسرت کاخ رفیق و زر بسیار مخور

گردش چرخ نگردد به مراد دل کس

غم بی مهری آن مردم بی عار مخور

شاعر : ؟؟

 دیدی غزلی سرود؟

 عاشق شده بود ...

 انگار خودش نبود ...

 افتاد،

     شکست،

         زیر باران پوسید ...

 آدم که نکشته بود ...

 عاشق شده بود ...

شاعر : ؟؟

منبع : وبلاگ مرجان سرخ

جهان سربه سر، حکمت و عبرت است

                    چرا بهره ی ما همه غفلت است؟

شاعر : فردوسی

منبع : وبلاگ هفتمین ستاره

من خدایی دارم، که در این نزدیکی است

نه در ان بالاها

مهربان، خوب، قشنگ

چهره اش نورانیست

گاهگاهی سخنی می گوید، با دل کوچک من، ساده تر از سخن ساده من

او مرا می فهمد

او مرا می خواند، او مرا می خواهد

سراینده : ناشناس

   منبع : وبلاگ شعری از جنس باران

من به تنگ آمده‌ام از همه چیز....

بگذارید هواری بزنم ...

شعر از : ؟؟

بخت امسال برایم  یار است!

     عطشت راعطشم غمخوار است.

" بفداى لب عطشان حسین "

       اولین ذکر پس از افطار است ...

سراینده : ؟؟

باید وسط  ِ هفته   بیایی آقا

دیریست که جمعه های ما تعطیل است

قسمتی از یک شعر

سراینده : خانم اکرم بهرامچی

منبع : وبلاگ آوای دل

در ساحل امن عقل بودم که جنون

یکدفعه مرا به داخل آب انداخت

فریاد زدم کمک! که یک مرتبه عشق

چون ماهی کوچکم به قلاب انداخت

عقلم نرسید و زود نفرین کردم

بر آنکه در آب و آنکه قلاب انداخت ...

منبع : وبلاگ آقای حسین رستمی

http://www.hnrostami.blogfa.com/

         گفتیم چه شد یاد شهیدان!؟ گفتند...

               یک کوچه به نامشان نکردیم مگر!؟

منبع : وبلاگ انفجار

مرد یعنی کار و کار و کار و کار *  یکسره در شیفت های بیشمار

مثل یک چیزی میان منگنه * روز و شب از هر طرف تحت فشار

مرد موجی است هی در حال دو * جان بر آرد تا برآرد انتظار

او خودش همواره در تولید پول * لیک فرزند و عیالش پول خوار

با چه عشقی دائما در چرخشند * گرد شهد جیب او زنبور وار

چون که آخر شب به منزل می رسد * خسته اما با لبانی خنده بار

جای چای و یک خدا قوت به او * می شود صد لیست در پیشش قطار

از کتاب و دفتر و خودکار ، تا * اسفناج و پرتقال و زهرمار

آن یکی می خواهد از او شهریه * این یکی هم کفش و کیفی مارک دار

هر چه می گوید که جیبم خالی است * هر چه می گوید ندارم ، ای هوار

نعره می آید : "به ما مربوط نیست * ما مگر گفتیم ماها را بیار"

مرد یعنی آن که با پول و پله * می شود در خانه ، صاحب اعتبار

مرد یعنی سکته ، یعنی سی سی یو * ختم مطلب ، مرد یعنی جان نثار

خلقتش اصلا به این خاطر بود * تا درآرد روزگار از وی دمار

منبع :

http://rasoolseidali.blogfa.com/post-43.aspx

ترانه آی آدما(وقف پرنده ها) قاسم افشار

آی آدمای مهربون! واجبه که کمک کنیم٬

فکری برای بستن٬ زخمهای شاپرک کنیم.

واجبه که جلا بدیم٬آبی آسمونی رو٬

وقف پرنده ها کنیم٬دونه ی مهربونی رو٬

دونه ی مهربونی رو.

پیکر ناز نسترن٬بستر سبزه و چمن٬

حیفه! که فرسوده بشه!

حیفه! که فرسوده بشه!

آب زلال چشمه ها٬بارون رحمت خدا٬

حیفه! گل آلوده بشه!

حیفه! گل آلوده بشه!

 

پاکیهای دنیا رو آلودیم!

اینجور اگه٬بگذره نابودیم!

آی آدما! با ندونم کاریتون!

زندگی رو کشتین و خوشنودین!

زندگی رو کشتین و خوشنودین!

کو؟ کجا رفت٬آسمون آبیمون٬

کو؟ کجا رفت٬برکه ی مرغابیمون.

چرا باید بمیرن از تشنگی؟

ماهیهای٬کوچیک سرخابیمون.

چرا باید بمیرن از تشنگی؟

ماهیهای٬کوچیک سرخابیمون.

دشت اگه صحرا بشه٬قاصدکی نمیمونه!

قصّه ی زندگی رو باز٬چکاوکی نمیخونه!

دشت اگه صحرا بشه٬قاصدکی نمیمونه!

قصّه ی زندگی رو باز٬چکاوکی نمیخونه!

چکاوکی نمیخونه!

حال دنیا را چو پرسیدم، من از فرزانه ای

    گفت یا باد است، یا خواب است یا افسانه ای

گفتم آنها را چه می گویی، که دل بر او نهند

    گفت یا مستند، یا کورند، یا دیوانه ای

گفتم از احوال عمرم گو که بازم، عمر چیست ؟

     گفت یا برق است یا شمع است یا پروانه ای

قلب من

قالی خداست

تاروپودش از پر فرشته هاست

پهن کرده او دل مرا

در اتاق کوچکی در آسمان خراش آفتاب

برق می زند

قالی قشنگ و نو نوار من

از تلاش آفتاب

شب که می شود، خدا

روی قالی دلم

راه می رود

ذوق می کنم، گریه می کنم

اشک من ستاره می شود

هر ستاره ای به سمت ماه می رود

یک شبی حواس من نبود

ریخت روی قالی دلم

شیشه ای مرکّب سیاه

سال هاست مانده جای آن

جای لکه های اشتباه

ای خدا به من بگو

لکه های چرک مرده را کجا

خاک می کنند؟

از میان تاروپود قلب

جای جوهر گناه را چطور

پاک می کنند؟

آه

از این همه گناه و اشتباه

آه نام دیر تو است

آه بال می زند به سوی تو

کبوتر تو است

قلب من دوباره تند تند می زند

مثل اینکه باز هم خدا

روی قالی دلم، قدم گذاشته

در میان رشته های نازک دلم

نقش یک درخت و یک پرنده کاشته

قلب من چقدر قیمتی است

چون که قالی ظریف و دست باف اوست

این پرنده ای که لای تاروپود آن نشسته است

هدهد است

می پرد به سوی قله های قاف دوست...^

منبع:کتاب «روی تخته سیاه جهان باگچ نور بنویس» عرفان نظر اهاری

بخوان دعای فرج را، دعا اثر دارد
دعا کبوتر عشق است و بال و پر دارد
بخوان دعای فرج را و عافیت بطلب
که روزگار بسی فتنه زیر سر دارد
بخوان دعای فرج را و نا امید مباش
بهشت پاک اجابت هزار در دارد
بخوان دعای فرج را که صبح نزدیک است
خدای را، شب یلدای غم سحر دارد
بخوان دعای فرج را به شوق روز وصال
مسافر دل ما، نیت سفر دارد
بخوان دعای فرج را که یوسف زهرا
ز پشت پرده ی غیبت به ما نظر دارد
بخوان دعای فرج را که دست مهر خدا
حجاب غیبت از آن روی ماه بر دارد

شاعر : ؟؟

کلاغی در ذهن من است

پاره سنگی در دستم

از خودم می ترسم ...


                                                                  "ایرج کریمی"

احساس تو چون طراوت باران است
           بر زخم شکوفه های گل درمان است
                هر وقت که در هوای تو می چرخم
                           انگار نفس کشیدنم آسان است

من از نهایت شب حرف میزنم

                             و از نهایت تاریکی

اگر به خانه من آمدی

                            برای من ای مهربان چراغ بیار

و یک دریچه که از آن

                       به ازدحام کوچه خوشبخت بنگرم

منبع : http://eshgonefrat.blogfa.com/

زنده را تا زنده است باید به فریادش رسید

      ورنه بر سنگ مزارش آب پاشیدن چه سود ؟

            زنده را تا زنده است قدرش بدان

                ورنه بر روی مزارش کوزه گل چیدن چه سود ؟

شاعر : ؟

در من ترانه های قشنگی نشسته اند

انگار از نشستن ِ بیهوده خسته اند

انگا ر سالهای زیادی ست بی جهت

امید خود به این دل ِ دیوانه بسته اند

ازشور و مستی ِ پدران ِ گذ شته مان

حالا به من رسیده و در من نشسته اند ...

ما ز هر صاحب دلی یک رسته فن آموختیم
              عشق از لیلی و صبر از کوه کَن آموختیم
گریه از مرغ سحر ، خود سوزی از پروانه ها
               صد سرا ویرانه شد ، تا ساختن آموختیم ...

منبع : وبلاگ تنهایی

هنگام سپیده دم خروس سحری
                         دانی که چرا همی کند نوحه گری
یعنی که نمودند در آیینه صبح
                          کز عمر شبی گذشت و تو بی خبری

 خیام

قسمت این بود که من با تو معاصر باشم

                       تا در این قصه ی پر حادثه حاضر باشم

تو پری باشی و تا آن سوی دریا بروی

                        من به سودای تو یک مرغ مهاجر باشم .

زندگی در برزخ وصل و جدایی ساده نیست
           کاش قدری پیش از این یا بعد از آن می‌زیستم ...

هر چند که باشی عاشقی دل نگران ،

حس می کنم این را که شبی در باران ،

این بازی ِ « تا ابد کنارت هستم » ،

با سوت قطار می پذیرد پایان

منبع :

دو کاج (نسخه اول)‌

در کنار خطوط سیم پیام
خارج از ده، دو کاج، روییدند
سالیان دراز، رهگذران
آن دو را چون دو دوست، می‌دیدند
روزی از روزهای پاییزی
زیر رگبار و تازیانه باد
یکی از کاج‌ها به خود لرزید
خم شد و روی دیگری افتاد
گفت ای آشنا ببخش مرا
خوب در حال من تامل کن
ریشه‌هایم ز خاک بیرون است
چند روزی مرا تحمل کن
کاج همسایه گفت با تندی
مردم آزار، از تو بیزارم
دور شو، دست از سرم بردار
من کجا طاقت تو را دارم؟
بینوا را سپس تکانی داد
یار بی‌رحم و بی‌محبت او
سیم‌ها پاره گشت و کاج افتاد
بر زمین نقش بست قامت او
مرکز ارتباط، دید آن روز
انتقال پیام، ممکن نیست
گشت عازم، گروه پی‌جویی
تا ببیند که عیب کار از چیست
سیمبانان پس از مرمت سیم
راه تکرار بر خطر بستند
یعنی آن کاج سنگ دل را نیز
با تبر، تکه تکه، بشکستند

===============

دو کاج (نسخه دوم)‌

در کنار خطوط سیم پیام
خارج از ده دو کاج روییدند
سالیان دراز رهگذران
آن دو را چون دو دوست می‌دیدند
روزی از روزهای پاییزی
زیر رگبار و تازیانه باد
یکی از کاج‌ها به خود لرزید
خم شد و روی دیگری افتاد
گفت ای آشنا ببخش مرا
خوب در حال من تأمل کن
ریشه‌هایم ز خاک بیرون است
چند روزی مرا تحمل کن
کاج همسایه گفت با نرمی
دوستی را نمی‌برم از یاد
شاید این اتفاق هم روزی
ناگهان از برای من افتاد
مهربانی به گوش باد رسید
باد آرام شد، ملایم شد
کاج آسیب دیده ما هم
کم کمک پا گرفت و سالم شد
میوه کاج‌ها فرو می‌ریخت
دانه‌ها ریشه می‌زدند آسان
ابر باران رساند و چندی بعد
ده ما نام یافت کاجستان

(محمدجواد محبت)

تو شاهکار خالقی....

تحقیر را باور نکن....

بر روی بوم زندگی هر چیز می خواهی بکش.......

زیبا و زشتش پای توست......

تقدیر را باور نکن.....

تصویر اگر زیبا نبود.......

نقاش خوبی نیستی . . . .

از نو دوباره رسم کن.......

تصویر را باور نکن....

خالق تو را شاد آفرید.....

آزاد آزاد آفرید......

پرواز کن تا آرزو........

زنجیر را باور نکن........

آن که برگشت

و

جفا کرد

و

به هیچم

بفروخت ...

به همه عالمش از من

نتوانند خرید! ...

سعدی

بی تو من یک غروب می گردم

         بدتر از سنگ و چوب می گردم

دانم این را که من بدم اما

            با دعای تو خوب می گردم...

بوی عیدی

بوی توپ بوی کاغذ رنگی

 بوی تند ماهی دودی وسط سفره ی نور

 بوی یاس جانماز ترمه ی مادر بزرگ

 با اینا زمستونو سر می کنم

 با اینا خستگیمو در می کنم

 شادی شکستن قلک پول

 وحشت کم شدن سکه ی عیدی از شمردن زیاد

 بوی اسکناس تا نخورده ی لای کتاب

 با اینا زمستونو سر می کنم

 با اینا خستگیمو در می کنم

 فکر قاشق زدن دختر ناز چشم سیاه

 شوق یک خیز بلند از روی بته های نور

 برق کفش جفت شده تو گنجه ها

 با اینا زمستونو سر می کنم

 با اینا خستگیمو در می کنم

 عشق یک ستاره ساختن با پو لک

 ترس ناتموم گذاشتن جریمه های عید مدرسه

 بوی گل محمدی که خشک شده لای کتاب

 با اینا زمستونو سر می کنم

 با اینا خستگیمو در می کنم

 بوی باغچه بوی حوض عطر خوب نذری

 شب جمعه پی فانوس توی کوچه گم شدن

 توی جوی لاجوردی هوس یه آب تنی

 با اینا زمستونو سر می کنم

 با اینا خستگیمو در می کنم

 با اینا بهارو باور می کنم

تو شعر و شور باران شمالی

                            دل انگیزی  سراپا شور و حالی

به شالیزار قلبم باش باران

                            که می سوزد دلم از خشکسالی  . . .

کاش می شد باردیگر سرنوشت از سر نوشت کاش می شد

هر چه هست بر دفتر خوبی نوشت

کاش می شد از قلمهایی که بر عالم رواست

با محبت, با وفا, با مهربانیها نوشت

کاش می شد اشتباه هرگز نبودش در جهان

داستان زندگانی بی غلط حتی نوشت

کاش دلها از ازل مهمور حسرتها نبود

کاین همه ای کاشها بر دفتر دلها نوشت

سرسبز دل از شاخه بریدم ، تو چه کردی ؟

افتادم و بر خاک رسیدم ، تو چه کردی ؟

من شور و شر موج و تو سرسختی ِ ساحل

روزی که به سوی تو دویدم ، تو چه کردی ؟

عاشقان را همه گر آب برد 

خوبرویان همه را خواب برد